Χώρος του χρήστη Θωμάς

Kύριε Ιησου Χριστέ και Θεέ μας τότε που ήσουν κοντά μας,εδώ στη γή , σ΄εκείνους που Σε πίστευαν Θεό και Σωτήρα τού κόσμου, εδινες την ειρήνη Σου και την δωρεά τού Αγίου Πνεύματος να είναι για πάντα κληρονομιά τους αναφαίρετη.

Αυτή την χάρη , αυτην την δωρεά, την έστειλες με τρόπο πολύ πιο φανερό, την ημέρα της Αγίας Πεντηκοστής, στους αγίους μαθητές και αποστόλους Σου, αφού εγέμισες το στόμα τους με την χάρη, πού τους έδωκαν οι πύρινες γλώσσες.Και τότε όλοι εμείς , άνθρωποι από διαφρετικά έθνη, ακούσαμε από το στόμα τους, με τα ίδια τα αυτιά μας, και στη δική μας γλώσσα,ποίος είναι ο αληθινός Θεός.

Και από τότε:
Το φως του Ααγίου Πνεύματος μάς φώτισε.

Απαλλαγήκαμε από το νοητό σκοτάδι.

Πάψαμε να έχωμε ψεύτικη θρησκεία και να ζούμε στην πλάνη!

Ναί ,απότότε, που με τρόπο αισθητό στα φυσικά μας μάτια, διένειμες στους αποστόλους Σου τις πύρινες γλώσσες εμάθαμαε να πιστεύωμε σε Σένα.

Τότε φωτισθήκαμε, το πιστεύομε, και το ομολογούμε, ότι Συ είσαι ο Θεός μας.

Συ,μαζί μετον Πατέρα και με το Άγιο Πνεύμα,ο ένας Θεός μας, μία Θεότης,μία Δύναμη και μία Εξουσία.

Συ λοιπόν Κύριε,το απαύγασμα της Δόξης του ανάρχου Πατέρα μας,ο απαράλλακτος και αμετακίνητος χαρακτήρας τής Ουσίας Του,η πηγή της Χάρης και τής Σοφίας,άνοιξε μου,του αμαρτωλού,τα χείλη.Και δίδαξε ,πώς και για τι πρέπει να προσεύχωμαι.

Σύ ξέρεις πόσες είναι οι αμαρτίες μου!Αλλά η ευσπλαγχνία Σου θα τις νικήσει ,όσες κι αν είναι!Να,στέκω μπροστά Σου με φόβο!Και ρίχνω την απόγνωση τής ψυχής μου στην απεραντωσύνη του ελέους Σου.
Κυβέρνησε την ζωή μου ,Κύριε,συ που κυβερνάς ολόκληρη την κτίση,Συ που μέσα στην τρικυμία της ζωής αυτής είσαι το ήρεμο λιμάνι μας.Αξίωσε με να μάθω τον δρόμο σου και να τον βαδίζω!
Δώσε μου Πνεύμα σοφίας να κυβερνάει την σκέψη μου.

Δώσε μου Πνεύμα συνέσεως, σε μένα τον ανόητο.

Κάμε να έχω Πνεύμα ευλαβείας και φόβου Θεού σε όλες μου τις πράξεις και τις ενέργειες.
Δώσε μου το Πνεύμα Σου το ευθές βαθειά μέσα στον ψυχικό μου κόσμο!

Δώσε μου το ηγεμονικό Σου Πνεύμα,να κυβερνάει και να στηρίζει τους λογισμούς μου και τις σκέψεις μου, που όλο και μού ξεφεύγουν!
Γιατί μόνο έτσι,Κύριε, μόνο αν κάθε ημέρα, και στο κάθε μου βήμα, οδηγούμαι από το Πνεύμα Σου το άγιο, θα γίνω άξιος να τηρώ τις εντολές Σου, και να φέρνω συνεχώς στη μνήμη μου την ένδοξη Δευτέρα Παρουσία Σου,που θα έλθεις, να μάς κρίνεις κατά τα έργα μας!

Μη με αφήνεις ,Κύριε, να με ξεγελάνε οι πρόσκαιρες και φθαρτές απολαύσεις τού κόσμου τούτου αλλά βοήθησε με, να επιθυμώ να απολαύσω τους θησαυρούς της μέλλουσας ζωής.
Σύ Κύριε,μάς το είπες:ότι κι αν ζητησει ο καθένας μας στο Όνομα Σου, θα το πάρει οπωσδήποτε από τον συναϊδιο Πατέρα Σου.

Και γι΄αυτό ,και εγώ ο αμαρτωλός,σήμερα, που εορτάζομε την επιφοίτηση του αγίου Σου Πνεύματος,σε ικετεύω:Όσα Σού ζήτησα για την σωτηρία μου,δώσε μου τα.

Ναί, Κύριε, πλουσιοπάροχε και πανάγαθε, μεγάλε Ευεργέτη όλων μας, τόσο ,που μάς δίνεις πάντοτε πιο πολλά από όσα σού γυρεύουμε,Σύ, πάντοτε γεμάτος από ευσπλαγχνία και συμπόνοια, Συ,που έγινες για χάρη μας άνθρωπος, σε όλα όμοιος, εκτός από την αμαρτία και μάς αγαπάς τόσο, που ,όταν μας βλέπεις να λυγίζωμε τα γόνατα μας, λυγίζεις και Συ από αγάπη, από ευσπλαγχνία και από καλωσυνη για μάς ,και συγχωρείς τις αμαρτίες μας με εμάς που είσαι
Άκουσε από τον άγιο Θρόνο Σου,Κύριε.

Λυπήσου τον κόσμο Σου,Κύριε.

Αγίασε τον λαό Σου.

Φύλαξε τον κάτω από την σκέπη των πτερύγων Σου.

Μη μάς παραβλέπεις.

Μη μάς ξεχνάς.Έργα των χειρών σου είμαστε.

Σε Σένα μόνο αμαρτάνουμε αλλά και Σένα μόνο λατρεύομε.Δεν προσκυνήσαμε ποτέ άλλον Θεό.

Ποτέ δεν απλώσαμε παρακλητικά τα χέρια μας σε άλλον, εκτός από Σένα,Θεό!

Άφησε τα παραπτώματα μας.Συγχώρησε τις αμαρτίες μας.Δέξου την ικεσία,που γονατιστοί Σου απευθύνομε.Άπλωσε μας χέρι βοηθείας.
Και πρόσδεξε την προσευχή μας,σαν θυμίαμα δεκτό και ευαρεστο, που φθάνει ενώπιον της υπεράγαθης βασιλείας Σου με τις πρεσβείες της Πανάχραντης Μητέρας Σου και όλων των αγίων Σου.Αμήν.

Τότε Αυτός του είπε: "Πάρε μια αγριοκρεμμύδα κι αν μπορέσει η γριά να κρατηθεί απ' αυτήν και βγει από την κόλαση, ας τη φέρεις στον Παράδεισο".

Ο άγγελος χάρηκε αφάνταστα, πήρε μιαν αγριοκρεμμύδα και κατηφόρισε στην κόλαση. Ρώτησε πού είναι η γριά και της είπε τα ευχάριστα. Η γριά καταχάρηκε και αρπάχτηκε από την αγριοκρεμμύδα που κρατούσε ο Aγγελος και άρχισε να βγαίνει από την κόλαση.

Τότε, συνέβη το εξής παράδοξο. Από τα πόδια της γριάς άρχισαν να κρεμιόνται κι άλλοι κολασμένοι για να ξεφύγουν από τον τόπο της βασάνου. Όμως η γριά άρχισε να τους σπρώχνει φωνάζοντας: "Δικιά μου είναι η αγριοκρεμμύδα, δεν έχετε θέση μαζί μου".

Ο άγγελος την παρακαλούσε να δείξει αγάπη, αλλά η γριά ήταν αμετάπειστη. Κλωτσούσε τις άλλες ψυχές και φώναζε! Τότε η αγριοκρεμμύδα έσπασε και η γριά και όλες οι άλλες ψυχές ξαναγύρισαν στην κόλαση.

Ο άγγελος λυπημένος ξαναγύρισε στον παράδεισο και ετοιμάστηκε για ένα νέο ταξίδι στη γη κοντά σε μια καινούρια ψυχή. Θα τον συντρόφευε η ελπίδα ότι αυτή η ψυχή θα μπορούσε να δείξει λίγη αγάπη, όσο κρατά μια αγριοκρεμμύδα.

 Ο Παράδεισος άλλωστε, κερδίζεται για τόσο λίγο.  Αρκεί να το θέλουμε!

Σε μια μοναχική γυναίκα: Περί των Χριστουγέννων της Ιωάννας.

                         

Παραπονιέσαι για τη μοναξιά στη μέση μεγάλης πόλης. Τόσος λαός γύρω σου κοχλάζει σαν μυρμηγκοφωλιά, και εσύ και πάλι αισθάνεσαι σαν στην έρημο. Στις μεγάλες γιορτές η κατάσταση είναι ανυπόφορη. Παντού πλημμυρίζει η χαρά, ενώ εσένα σε πιέζει η λύπη. Οι εορταστικές ημέρες των Χριστουγέννων και της Ανάστασης σου φαίνονται σαν κάποια άδεια δοχεία, τα οποία εσύ γεμίζεις με δάκρυα. Όταν αυτές οι άγιες γιορτές βρίσκονται μακριά πίσω ή μπροστά σου, αισθάνεσαι πιο ήρεμη. Αλλά όταν πλησιάσουν και έρθουν, η θλίψη και η ερημιά κυριεύουν την ψυχή σου.

Τι να σου κάνω; Θα σου διηγηθώ την ιστορία για τα Χριστούγεννα της Ιωάννας διότι ίσως σε ωφελήσει. Θα αφήσω όμως να σου διηγείται εκείνη όπως τα είχε διηγηθεί σε μένα. «Σαράντα και κάτι χρόνια βλέπω εγώ αυτό τον κόσμο σαν γυναίκα. Ποτέ καμιά χαρά, εκτός από λίγη σαν παιδί στο σπίτι των γονέων μου. Αλλά μπροστά στον κόσμο δεν έδειχνα λυπημένη. Μπροστά στους ανθρώπους υποδυόμουν τη χαρούμενη, και στη μοναξιά έκλαιγα. Όλοι με θεωρούσαν ένα ευτυχισμένο πλάσμα, αφού ως τέτοια έδειχνα. Ακούω, όλοι γύρω μου παραπονούνται, και οι έγγαμοι και οι άγαμοι, και οι πλούσιοι και οι φτωχοί, όλοι. Και σκέφτομαι, γιατί κι εγώ να παραπονιέμαι στους δυστυχισμένους για τη δική μου δυστυχία, και μόνο να αυξάνω τη λύπη γύρω μου; Θεέ, να δείχνω χαρούμενη έτσι θα είμαι πιο χρήσιμη στον δυστυχισμένο κόσμο, ενώ το μυστικό μου θα το κρύβω μεσα μου και θα κλαίω στη μοναξιά μου. Προσευχόμουν στον Θεό, για να μου εμφανισθεί με κάποιο τρόπο, τουλάχιστον μόνο ένα δάχτυλό Του να αισθανθώ. Προσευχόμουν έτσι, για να μην σβήσω από την κρυμμένη λύπη. Από κάθε έσοδο έκανα ελεημοσύνη οπουδήποτε είχα ευκαιρία. Επισκεπτόμουν αρρώστους και ορφανούς, και έφερνα χαρά με τη δική μου φαινομενική χαρά. Πιστεύω σε Σένα, αγαθέ μου Θεέ, έλεγα συχνά, αλλά Σε παρακαλώ, εμφανίσου μου με κάποιο τρόπο, για να Σε πιστεύω ακόμα περισσότερο. «Πιστεύω, ΚύριεΩ βοήθει μου τη απιστία»(Μάρκ.9,24)Ωεπαναλάμβανα αυτά τα λόγια από το Ευαγγέλιο. Και πράγματι, βίωσα να μου εμφανιστεί ο Κύριος.

Δυσκολότατες για μένα ήταν οι μεγάλες γιορτές. Μετά από τη Λειτουργία κλεινόμουν στο δωμάτιο και έκλαιγα ολόκληρα τα Χριστούγεννα και την Ανάσταση. Όμως τα προηγούμενα Χριστούγεννα εμφανίστηκε ο Θεός. Αυτό έγινε ως εξής. Πλησίαζε αυτή η μεγάλη μέρα. Εγώ αποφάσισα να ετοιμάσω όλα έτσι όπως η μητέρα μου ετοίμαζε: και κρέας, και ζυμαρικά, και γλυκά, και όλα τ'άλλα. Άπλωσα σανό στο σπίτι, πέταξα από τρία καρύδια σε κάθε γωνιά του δωματίουΩας είναι η Αγία Τριάδα ελεήμων σε όλες και τις τέσσερις πλευρές του κόσμου. Και κάνοντας όλα αυτά ασταμάτητα προσευχόμουν: Κύριε, στείλε μου επισκέπτες αλλά εντελώς πεινασμένους και φτωχούς! Σε παρακαλώ, εμφανίσου μ'αυτόν τον τρόπο! Που και που μου ερχόταν η σκέψη: τρελή Ιωάννα, τι επισκέψεις περιμένεις τα Χριστούγεννα! Αυτή την άγια μέρα ο καθένας βρίσκεται στο σπίτι του ποιος θα μπορούσε να έρθει ως επισκέπτης σε σένα; Κι εγώ έκλαιγα και έκλαιγα... Όμως και πάλι επαναλάμβανα εκείνη την προσευχή και ετοίμαζα.

Όταν τα Χριστούγεννα γύρισα από την Εκκλησία, άναψα το κερί, έστρωσα το τραπέζι, έβαλα όλα τα φαγητά, και τότε άρχισα να περπατώ από δω κι από κει στο δωμάτιο. Θεέ μου, μην με εγκαταλέιψεις! Πάλι προσευχόμουν. Στο δρόμο λίγοι περνούσαν. Είναι Χριστούγεννα, αλλά και ο δρόμος μας είναι απόμερος. Όμως μόλις το χιόνι έτριζε κάτω από τα πόδια κάποιου, εγώ πεταγόμουν στην πόρτα! Άραγε είναι ο επισκέπτης μου; Δεν είναι. Να, προσπέρασε. Το μεσημέρι ήρθε και πέρασε, και εγώ μόνη. Άρχισα να κλαίω και κραύγασα: τώρα βλέπω, Κύριε, ότι με εγκατέλειψες εντελώς! Έκλαιγα έτσι και σιγοέκλαιγα συνεχώς! Ξαφνικά χτύπησε κάποιος την πόρτα, και εγώ άκουσα φωνές: δώσε αδελφέ, δώσε αδελφή! Γρήγορα έτρεξα και άνοιξα την πόρτα. Μπροστά μου ένας τυφλός και ο οδηγός του, και οι δυο σκυμμένοι, κουρελιασμένοι, παγωμένοι. Ο Χριστός γεννήθηκε, κύριοί μου! φώναξα εγώ χαρούμενα. Αληθώς γεννήθηκε! κροτάλιζαν με τα δόντια εκείνοι τρέμοντας. Έλεος, αδελφή, ελέησέ μας! Δεν σου ζητάμε χρήματα. Από το πρωί κανένας δεν μας πρόσφερε ψωμί, λίγα λεφτά ή από ένα ποτήρι με ρακί. Πεινάμε πολύ. Εγώ πέταξα από τη χαρά μου ως τον τρίτο ουρανό. Τους οδήγησα στο σπίτι και τους έβαλα στο γεμάτο τραπέζι. Τους σέρβιρα κλαίγοντας από χαρά. Εκείνοι με ρώτησαν παραξενεμένοι: «Γιατί κλαις, κυρία;». Από χαρά, κύριοί μου, από καθαρή και φωτεινή χαρά! Εκείνο για το οποίο προσευχόμουν στον Θεό ο Θεός μου το έδωσε. Μερικές μέρες εγώ Του προσεύχομαι, να μου στείλει ακριβώς τέτοιους επισκέπτες όπως είσαστε εσείς, και να, Αυτός μου έστειλε. Δεν ήρθατε εσείς έτσι τυχαία, αλλά σας έστειλε ο αγαθός μου Κύριος. Αυτός σήμερα μου φανερώθηκε μέσα από σας. Αυτά είναι τα πλέον χαρούμενα Χριστούγεννα στη ζωή μου. Τώρα ξέρω, ότι είναι ζωντανός ο Θεός μας. Δόξα σ' Εκείνον και ευχαριστία! «Αμήν», απάντησαν οι αγαπητοί μου επισκέπτες. Τους κράτησα έως το βράδυ, τους γέμισα τις τσάντες και τους αποχαιρέτησα».

Τέτοια ήταν τα προηγούμενα Χριστούγεννα της Ιωάννας. Δώσε Θεέ, να είναι φέτος ακόμα πιο χαρούμενα. Προσευχήσου κι εσύ, κόρη, να σου φανερωθεί ο ουράνιος Πατέρας με κάποιο τρόπο -και στον Θεό οι τρόποι είναι πολλοί- και θα ζήσεις θαύμα. Μην ετοιμάζεσαι για λύπη σε τούτη τη μεγάλη μέρα, αλλά να ετοιμάζεσαι για χαρά. Και ο Πανορατικός, ο Παντελεήμων, θα σε κάνει χαρούμενη.

[«δρόμος δίχως Θεό δεν αντέχεται» βιβλίο με επιστολές του Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, ο οποίος υπήρξε Επίσκοπος της Ορθόδοξης Σερβικής Εκκλησίας και θεολόγος. Έζησε από το 1881 μέχρι το 1956. Το Μάιο του 2003, η Ιερά Σύνοδος της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Σερβίας τον διεκήρυξε Άγιο και τον ενέταξε στο Αγιολόγιό της στις 18 Μαρτίου (Κοίμηση) και στις 3 Μαΐου (Μεταφορά Λειψάνων). ]

Από ξενύχτηδες ο κόσμος άλλο τίποτα. Ξάγρυπνοι ή μισοκοιμισμένοι όλη νύχτα · κι άλλοι που πηγαίνουν για ύπνο λίγο πριν τα χαράματα.

Τέτοιος –ξενύχτης- ήταν κι αυτή. Μήνες τώρα το φως στο δωμάτιό της έμενε ως τη μία αναμμένο. Απόψε το παράκανε. Μισοξαπλωμένη στην καρέκλα και μπροστά της πάνω στο γραφείο ανοιχτή η Ιστορία Κατεύθυνσης. Δίπλα της το ποτήρι με το κρύο μαυροζούμι τον καφέ, ξεχασμένο και μισοαδειανό. Μια στοίβα χαρτιά στο πάτωμα. Το βλέμμα αφηρημένο περιεργάζεται τα βιβλία στη βιβλιοθήκη. Τα δάχτυλα χωμένα στα μακριά μαλλιά πλέκουν κοτσιδάκια. Κάπου κάπου η ματιά πέφτει στο βιβλίο: «Η οικονομική κρίση που ξέσπασε στην Αμερική το 1929 έφτασε στην Ελλάδα το 1932…». Τεντώνεται ανοίγει το παράθυρο · χαζεύει τα λιγοστά αστέρια, τα αυτοκίνητα, το στύλο της ΔΕΗ, τη βεράντα των απέναντι… Δηλαδή τίποτα · βλέμμα έτσι για να πέφτει κάπου, αδικοσκοτωμένο. Ξανακάθεται. «Η οικονομική κρίση που ξέσπασε στην Αμερική το 1929 έφτασε στην Ελλάδα το 1932…». Ένα μηχανάκι φρενάρει απότομα και τα λάστιχα τσιρίζουν πάνω στην άσφαλτο. Πετιέται στο παράθυρο. Ευτυχώς, φθηνά τη γλίτωσε ο νεαρός, ο ξενύχτης. Μπιπ-μπιπ… Από την άκρη του γραφείου ακούστηκε το κινητό. Μήνυμα! Μπράβο, κι άλλοι ξενυχτούν απόψε και τη θυμήθηκαν! Πληκτρολογεί στ γρήγορα την απάντηση: «ΕΛΕΟΣ! ΝΥΣΤΑΖΩ! I want to sleep !». Το στέλνει με πικρό χαμόγελο και χασμουρητό. Ξανακάθεται. «Η οικονομική κρίση που ξέσπασε στην Αμερική το 1929 έφτασε στην Ελλάδα το 1932…». Δύσκολο το 1ο κεφάλαιο περί οικονομίας · κι έχει ακόμη πολύ διάβασμα μέχρι να τελειώσει την επανάληψη για την αυριανή προσομοίωση.

Από ξενύχτηδες ο κόσμος άλλο τίποτα!

Ξέρω έχεις πολλά φροντιστήρια, ειδικά φέτος στη Γ΄ Λυκείου, και σε παίρνει το χάραμα στο διάβασμα. Βέβαια, εσύ που τόσο προσπαθείς, ασφαλώς θα μπορέσεις να βάλεις λίγο πιο τακτικό πρόγραμμα στη μελέτη σου, για να γλιτώσεις όσο είναι δυνατό τα ξενύχτια και να αντέξεις ως το τέλος.

Άκουσα κι αυτό, ότι κάποιοι κοιμούνται σχετικά νωρίς και σηκώνονται πολύ πρωί για διάβασμα και είναι, λένε, πετυχημένη συνταγή · την ακολουθούν και σπουδαίοι επιστήμονες. Αν το δοκίμαζες, ίσως να είχες καλύτερες επιδόσεις στη συγκέντρωση και προσοχή.

Και το κορυφαίο: Ξαγρυπνούν πολλοί άλλοι μαζί σου. Μπορεί να μη σου στέλνουν μήνυμα στο κινητό. Στέλνουν όμως τα αεικίνητα μηνύματά τους στο Θεό για σένα. Υπάρχουν άνθρωποι που ξενυχτούν στην προσευχή και για σένα, που στέκονται δίπλα σου στα μεγάλα ξενύχτια σου. Μην πεις «αδύνατον, δεν τους ξέρω, δεν με ξέρουν». Αν ψάξεις, θα βρεις ποιοι είναι. Εξάλλου μπροστά στο Θεό δε μετράνε γνωριμίες. Είπε πριν από καιρό ένας χαρισματούχος γέροντας: «Μερικά βράδυα βγαίνω στο μπαλκονάκι μου κι αγναντεύω κάτω τη φωτισμένη πόλη · και για κάθε αναμμένο φωτάκι κάνω μια προσευχή στο Θεό και πολλές φορές με παίρνει το πρωί». Πού ξέρεις, μπορεί ο άγιος γέροντας να ‘ναι στη δική σου πόλη! Ευλογημένοι ξενύχτηδες του Θεού.

Λένε πάντως ότι τη νύχτα είναι πιο ανοιχτός ο Ουρανός, για να δέχεται την προσευχή των εκλεκτών. Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος –από τους πλέον ξάγρυπνους- γράφει κάπου: «Για σκέψου πόσο μεγάλο και σπουδαίο είναι, την ώρα που όλοι κοιμούνται και τα θηρία και όλη η φύση ησυχάζει, εσύ μόνος μέσα στη νύχτα να μιλάς με τον ουράνιο Πατέρα σου!».

Πήγε δύο και τέταρτο. Ώρα να στείλεις το δικό σου μήνυμα, μέσα στη νύχτα, μέσα στη χάρη, μέσα στην αγάπη του Θεού Πατέρα σου. Θα πάρεις δύναμη! Και μετά κοιμήσου γλυκά, έστω και για λίγο.

Καλή επιτυχία για αύριο!

Στη Σοβιετική Ένωση πριν λίγα χρόνια, όταν μεσουρανούσε ο υπαρκτός σοσιαλισμός, σ’ ένα εργοστάσιο κάθε μέρα οι εργάτες φορούσαν την ομοιόμορφη φόρμα τους κι έπιαναν τη δουλειά. Ίση μεταχείριση, ίσες ευκαιρίες. Το εργοστάσιο έβγαζε βίδες. Κανείς δε γνώριζε ακριβώς γιατί. Στο τελικό στάδιο το προϊόν δεν έβγαινε από το εργοστάσιο, έπεφτε σε μυστικό χυτήριο και το “νέο” μετάλλευμα έμπαινε ξανά στον κύκλο παραγωγής. Το κράτος έδινε δουλειά και ψωμί στο λαό τρώγοντας τα σωθικά του. Ο λαός δεμένος, χέρια-πόδια, με μάτια κλεισμένα γύριζε το απάνθρωπο μαγγανοπήγαδο της καθημερινής ανίας.

Ίσως πιο πολύ αυτή να γκρέμισε, έτσι αναπάντεχα, την άσειστη αυτοκρατορία.

Η ιστορία, βέβαια, ούτε αρχίζει ούτε σταματά εδώ. Σημερινοί μελετητές αποδίδουν την κατάρρευση της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας στην νευρωτική ανία των υπηκόων της.

Στις βιομηχανοποιημένες σημερινές κοινωνίες η μακρά ανεργία των νέων και η πρόωρη συνταξιοδότηση των ωρίμων, δημιουργούν μια χρόνια ανία, που ξεσπά σε πράξεις αλόγιστης βίας ή βαρύθυμης απραξίας.

Ο Dostoyevsky και ο Baudelaire, γράφει ο Ευδοκίμωφ, έλεγαν ότι ο κόσμος θα χαθεί, όχι εξαιτίας των πολέμων, αλλ’ απ’ αυτή την ανυπόφορη γιγαντιαία ανία, όταν από το χασμουρητό, μεγάλο όσο και ο κόσμος, θα βγει ο διάβολος.

Ο άνθρωπος αρρωσταίνει από ανία και όχι μόνο όταν δε δουλεύει. Καμιά φορά και το αντίθετο. Οι ακατανόητες επιθέσεις με εκρηκτικά φανερώνουν αυτή τη σκοτεινή πλευρά του σύγχρονου παγκοσμιοποιημένου οικονομικού θαύματος. Ίσως, όπως έχει γραφεί, “η χειρότερη κατάσταση από τη μη επίτευξη των στόχων είναι να τους πετύχει κανείς όλους”. Μόνο που τότε θα φταίνε οπωσδήποτε οι στόχοι.

Τα αδιέξοδά μας είναι μεταφυσικά και δεν μπορούμε να ξεφύγουμε με φυσικές διεξόδους.

Ο άνθρωπος, που είναι “μοναδικός στην τάση του να ανιά”, ζητά να γλυτώσει από το καθημερινό κάτεργο. Αλλά, όπως γράφει ο Εξυπερύ στη “Γη των ανθρώπων”, “το κάτεργο δε βρίσκεται εκεί που δίνονται κασμαδιές. Δεν υπάρχει υλική φρικαλεότης. Το κάτεργο βρίσκετ’ εκεί που δίνονται κασμαδιές, που δεν έχουν νόημα”.

Στο εργοστάσιο της πρώην Σοβιετικής Ενώσεως, το αίσθημα φρίκης, που δημιουργείται, δεν προέρχεται από τη ρουτίνα της εργασίας, πράγμα που συμβαίνει με τις περισσότερες εργασίες και τους τρόπους που βγάζουμε τελικά το ψωμί μας, αλλά επειδή πρόκειται για μια εργασία άχρηστη. Ένα ψέμα, που στήριζε την απάτη του Κόμματος.

Στην πραγματικότητα η ανία γεννιέται απ’ τα πολλά ψέματα που έχει πει ο καθένας στον εαυτό του, απ’ τις ατέλειωτες δικαιολογίες, που επιστρατεύει, για να γυαλίζει το είδωλό του. Γι’ αυτό και οι πιο ανιαροί συνομιλητές είναι αυτοί που συνεχώς για κάτι δικαιολογούνται.

Από την άλλη μεριά, όσο πιο καλοστημένη είναι η εικόνα του εαυτού μας, τόσο πιο στενό και απομονωμένο το κελί της αυτοφυλάκισής μας. Η εισόρμηση της ανίας αναπόφευκτη.

Στα γερμανικά η ανία αποδίδεται με τη λέξη Langweile, που σημαίνει κατά λέξη “μεγάλο χρονικό διάστημα”, χωρίς παρελθόν και δίχως μέλλον, που δημιουργεί απελπισία και αποστροφή, σ’ ένα χρόνο κενό και ακίνητο.

Αλλά η ανία, αίσθημα διαχρονικό και πανανθρώπινο, δε φαίνεται να προκαλείται τόσο από εξωτερικές καταστάσεις. Αυξάνει όσο ο άνθρωπος φεύγει απ’ αυτό που “οφείλει” και ρίχνεται ακράτητος σ’ ό,τι “επιθυμεί”. Ύστερα έρχεται ο κορεσμός, η πλήξη, για να εξελιχθεί σε “άκαρπη θλίψη”.

Στα πνευματικά βιβλία κι αγωνίσματα η ανία συγγενεύει με το πρώτο από τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα, την ακηδία. Ίσως και να γεννιέται απ’ αυτή, την αφροντισιά, τη χρόνια αμέλεια, τη μακριά απροετοιμασία, την αποθάρρυνση, τη “χυδαία μελαγχολία”.

Η ακηδία ναρκώνει και παροπλίζει τις δυνάμεις της ψυχής και ύστερα ξεσηκώνει εναντίον της όλα μαζί τα άλλα πάθη. Γι’ αυτό απ’ όλα είναι το βαρύτερο. Έπειτα ο νους σκοτίζεται, επειδή ο σκοτασμός του, όπως λέει ο άγιος Ισαάκ ο Σύρος, προέρχεται από την οκνηρία και την ανελεημοσύνη.

Ας το καλοεξετάσουμε, οι δύο αυτές αιτίες ίσως να ευθύνονται ουσιαστικά και για την αυξανόμενη ανία του πολιτισμένου κόσμου, που τις ευνοεί.

Στον τόπο όπου ανθίζει η προσπάθεια για την προσέγγιση του θελήματος του Θεού και την προσφορά στο συνάνθρωπο, είναι δύσκολο να φυτρώσουν τα βασανιστικά ζιζάνια της ανίας. Οι εντολές για την αγάπη στο Θεό και στον άνθρωπο δεν φανερώνουν μόνο το δρόμο για να κερδίσουμε τη μέλλουσα ζωή, αλλά και για να ζήσουμε αληθινά δημιουργικά, να ευτυχήσουμε στην παρούσα, όπως περίτρανα καταφαίνεται στη ζωή των αγίων.

Τη λύση του δράματος της ανίας, που εμφανίζεται και όταν τίποτε εξωτερικό δεν τη δικαιολογεί, δεν μπορούμε τελικά να την περιμένουμε απ’ έξω. Από μέσα μας φωτίζουμε τα εξωτερικά πράγματα, ακόμη και τα πιο μαύρα.

Από την ψυχή μας μπορούμε να μάθουμε γιατί αξίζει ο καθένας μας να κοπιάζει, να ελπίζει, να ζει.

Ύστερα έχουμε να καταθέσουμε πρώτοι εμείς το ένα ή τα πολλά τάλαντά μας στην τράπεζα της χάριτος του Θεού και να κρατάμε τις λαμπάδες μας αναμμένες από τη φλόγα της Θείας Αγάπης.

γ.